W listopadowym chłodzie jest takie miejsce tysiącem świeczek rozżarzone, Gdzie pamięta się o tych, którzy rozstali się z nami, tracąc własne życie po drodze. Idziemy tam w cichym, zadusznym skupieniu, Chcąc choć przez chwilę, w modlitwie ulżyć swojemu utęsknieniu. I zanim wiatr ostatnie znicze pozagasza Poślę w myśli najbliższym szczere dziękuję i przepraszam, Choć wiem, że są w miejscu, dokąd listy nie dochodzą. W głowie wciąż tkwią znamienne słowa: „Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą”.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz