Trudna sztuka wybaczania..

Wybaczyć tak łatwo powiedzieć, ale niestety często są to tylko rzucane słowa na wiatr.. Któż z nas nie doznał od drugiego człowieka krzywdy, nie został przez niego zraniony, odrzucony. Wiele w nas krzywd z przeszłości, nie zapomnianych i nie zaleczonych ran. Ale co by się stało gdybyśmy potrafili się uwolnić, poczuć prawdziwą wolność. Wybaczyć.. Czasem jest tak że, z jakiś względów nie potrafimy odbudować poprzedniej relacji, ale może odpuścić, to inna forma wybaczania.
Każdy człowiek pragnie wolności, a czy wybaczenie nie jest pewnym uwolnieniem? Czy życie nie jest łatwiejsze gdy, w naszym sercu nie ma tej destrukcyjnych uczuć jak nienawiść, gniew, żal, uraza? Czy noszenie w sobie tych uczuć musi być częścią naszego życia? Dlaczego mamy się karmić tym co serwuje nam ten świat? Nakręcamy się i rozpamiętujemy własne krzywdy z przeszłości. Wielokrotnie pragniemy zemsty, odwetu. Ale nawet gdyby tak się stało, czy da nam to uwolnienie? Czy zaleczy rany, wymażemy przeszłość?
Każdego dnia z powodu naszych nie właściwych wyborów, ranimy Naszego Pana a On zamiast zapałać do nas nienawiścią czy chęcią odwetu, zakrywa nasze braki, nasze złe uczynki swą doskonałą miłością. Co by się z nami stało gdyby nasz dobry Pan nam nie przebaczył? A On nie tylko nam wybaczył ale poświęcił to co dla nas najcenniejsze własne życie. On nam wybaczył, więc my stworzeni na Jego obraz i podobieństwo też wybaczajmy, odpuszczajmy. A poczujemy to co prawdziwa wolność.