Kto nie chce pracować, niech też nie je.

 Jest to potępienie próżniactwa.

Św. Paweł bardzo ostro wypowiedział się w 2. Liście do Tesaloniczan w tej sprawie: „...gdy byliśmy u was, nakazywaliśmy wam tak: Kto nie chce pracować, niech też nie je! Słyszymy bowiem, że niektórzy wśród was postępują wbrew porządkowi: wcale nie pracują, lecz zajmują się rzeczami niepotrzebnymi. Tym przeto nakazujemy i napominamy ich w Panu Jezusie Chrystusie, aby pracując ze spokojem, własny chleb jedli” (2 Tes 3, 10-12).
Z czasów komunizmu w Polsce pamiętamy zasadę, którą głosił Lenin: „Kto nie pracuje, niech nie je”. W imię tej zasady należałoby zabijać starców jako ludzi nieproduktywnych oraz niepełnosprawnych, bo są obciążeniem dla społeczeństwa.
Chrześcijaństwo natomiast podkreśla wartość każdego człowieka ze względu na jego duszę nieśmiertelną i powołanie do chwały Nieba. Św. Paweł potępia jedynie próżniactwo, mówiąc: „Kto nie chce pracować, niech też nie je!”.