SZACUNEK DO GODNOŚCI CZŁOWIEKA

Bóg stworzył człowieka na Swój obraz i Swoje podobieństwo. Człowiek oprócz ciała otrzymuję rozum i wolną wolę aby panował nad światem i czynił sobie ziemię poddaną. Żadne zwierzę nie posiada zdolności twórczej jaką Bóg obdarzył człowieka. Człowiek w swojej twórczości upodabnia się do swego Stwórcy. Należy wnioskować, że oprócz ciała, człowiek jest również istotą duchową obdarzoną rozumem i wolną wolą. Człowiek stworzony przez Boga był człowiekiem wolnym a zniewolenie pojawiło się dopiero w chwili grzechu.
Por. Rdz 1, 26 -31.
Na przestrzeni wieków godność rozumu i mądrość człowieka otrzymanego od Boga, przyczynia się do stałego rozwoju nauki i techniki a przez to człowiek podporządkowuje sobie świat.
Bóg wywyższa człowieka ponad wszystko Swoje stworzenie. Czym jest więc godność człowieka ? Rozważmy poniższy Psalm.
Gdy patrzę na Twe niebo, dzieło Twych palców, księżyc i gwiazdy, któreś Ty utwierdził: czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, i czym – syn człowieczy, że się nim zajmujesz? Uczyniłeś go niewiele mniejszym od istot niebieskich, chwałą i czcią go uwieńczyłeś. Obdarzyłeś go władzą nad dziełami rąk Twoich; złożyłeś wszystko pod jego stopy: owce i bydło wszelakie, a nadto i polne stada, ptactwo powietrzne oraz ryby morskie, wszystko, co szlaki mórz przemierza. O Panie, nasz Panie, jak przedziwne Twe imię po wszystkiej ziemi! Ps. 8, 4-10.
Bóg stworzył mężczyznę i kobietę jako pierwszy model społeczny. Człowiek ze siebie sam nic nie może. Źle jest żyć człowiekowi samemu. Życie w rodzinie, w miejscowej społeczności jest niezbędne.
Godność człowieka wymaga aby człowiek świadomie i dobrowolnie oraz bez żadnych przymusów dokonywał wyboru. Wolność człowieka powinna zależeć aby człowiek nie był uzależniony i zniewolony przez grzech a zwłaszcza przez grzech nałogowy. Poprzez sumienie, człowiek może rozpoznać co jest dobre lub złe aby dokonać wolnego i nieszkodliwego wyboru.
Bóg przemawia do człowieka poprzez sumienie. Wybór dobra lub zła zależy od wolnej woli człowieka. Św. Jan Paweł II porównał sumienie do sanktuarium. Przez sumienie człowiek może poznać miłość do Boga i człowieka.
Kiedy człowiek stał się niewolnikiem grzechu, został on pogrążony w wielorakim złu i nieszczęściach. Grzech bowiem pomniejsza ludzką godność. Przez grzech cierpi wiele istnień ludzkich. Bóg nie pozostawia człowieka w niewoli grzechu. Z miłości do człowieka Bóg rodzi się jako człowiek aby wyzwolić z niewoli grzechów i przywrócić jemu ludzką godność. W Dzienniczku św. Faustyny, dowiadujemy się o miłości i miłosierdziu Chrystusa do grzesznika, za którego cierpiał i umarł.
A oto słowa Jezusa objawiającego się św. Faustynie zapisane w Dzienniczku.
+ Pragnę, ażeby kapłani głosili to Wielkie Miłosierdzie Moje względem dusz grzesznych. Niech się nie lęka zbliżyć do Mnie grzesznik. Palą Mnie płomienie Miłosierdzia, chcę je wylać na dusze ludzkie.　Skarżył się Jezus do mnie tymi słowami:　Nieufność dusz rozdziera wnętrzności Moje. Jeszcze więcej Mnie boli nieufność duszy wybranej, pomimo niewyczerpanej miłości Mojej – nie dowierzają Mi, nawet śmierć Moja nie wystarcza im. Biada duszy, która ich nadużyje. Dzk 50.
Chrystus jako wyzwoliciel z grzechu niewoli, objawia człowiekowi Boga i ukazuje jemu powołanie do świętości. Przez Chrystusa Bóg niewidzialny stał się Bogiem widzialnym, pomnażając przez to ludzką godność.
Grzech spowodował zło jakim jest rasizm, szowinizm, brak tolerancji religijnej… Grzech jest brakiem miłości do Boga i drugiego człowieka. Chrystus nakazuje miłować każdego człowieka i czynić tak jak my byśmy chcieli aby nam czyniono. W Ewangelii czytamy też o owcach z innej owczarni, które również należą do Chrystusa. Chrystus bowiem oddał Swoje życie również za owce z innej owczarni.
Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają, podobnie jak Mnie zna Ojciec, a Ja znam Ojca. Życie moje oddaję za owce. 　Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni. I te muszę przyprowadzić i będą słuchać głosu mego, i nastanie jedna owczarnia, jeden pasterz. J. 10, 14-16.