Onufry (z gr. "pasterz osłów") żył w Egipcie na przełomie IV i V
wieku.
Po zakończeniu edukacji w klasztorze w Hermopolis, przez ponad 60 lat
przebywał samotnie na pustyni w pobliżu Tebaidy. Jest przedstawicielem
wielkich pustelników pierwszych wieków. Jak św. Paweł z Teb, pierwszy
pustelnik, całe swoje życie spędził samotnie na pustkowiu. Podobnie jak
św. Pawła Pustelnika odkrył i wsławił św. Antoni, tak św. Onufrego
odkrył św. Pafnucy. Według podania, całym okryciem Onufrego były długie
włosy i broda sięgająca do kolan. Św. Pafnucy podaje w historii Onufrego
legendę, że Onufrego żywił codziennie anioł, a w każdą niedzielę
przynosił mu Komunię świętą.
Na ręku św. Pafnucego Onufry, jako starzec, oddał Bogu ducha. Według
liturgii greckiej śmierć Onufrego miała miejsce 12 czerwca. Rok jest
nieznany. Było to jednak zapewne w wieku IV, gdyż datę śmierci św.
Pafnucego zwykło się podawać w roku 380. Kult św. Onufrego bardzo
rozpowszechnił się na Wschodzie. W Konstantynopolu miał on dwie kaplice,
wystawione ku jego czci. Także w Rzymie ku czci Onufrego wystawiono
kościół. Obecnie jego relikwie spoczywają w Sutera, na Sycylii. Jest
patronem mnichów, dorożkarzy, pielgrzymów, tkaczy. Szczególnie czczony
jest w Kościołach Wschodu.
W ikonografii św. Onufrego przedstawia się z długimi włosami i brodą.
Jego atrybutami są: anioł z hostią, czaszka, grota przy źródle, dwa lwy
kopiące mu dół, korona, kruk z chlebem w dziobie, krzyż w dłoni; duży,
stojący krzyż, łańcuch wokół go opasujący.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz