Podróże apostolskie

Paweł VI jako pierwszy papież od 160 lat odbył kilka podróży zagranicznych, a pierwszą była bezprecedensowa pielgrzymka do Ziemi Świętej w styczniu 1964 roku ^[1] (m.in. 5 stycznia 1964 r. odwiedził Kneset). W grudniu tr. udał się do Mumbaju, gdzie odbywały się Kongresy Eucharystyczne^[5]. 4 października 1965 r. wystąpił na forum Zgromadzenia Generalnego ONZ w Nowym Jorku, gdzie apelował o pokój^[1]. Był także w sanktuarium maryjnym w Fátimie (1967)^[5], w Turcji, w Kolumbii (na Międzynarodowym Kongresie Eucharystycznym) i w Genewie (1969)^[5]. W Tym samym roku odwiedził Ugandę, by uczcić pamięć męczenników afrykańskich^[1]. W 1970 roku odwiedził kraje Dalekiego Wschodu, gdzie uniknął zamachu na swoje życie^[1].
W 1966 roku chciał udać się w podróż apostolską do Częstochowy, jednak władze komunistyczne nie wyraziły zgody na jego przyjazd^[1].
Po zawarciu przez Polskę i RFN w roku 1970 układu pokojowego Paweł VI wydał w 1972 r. bullę Episcoporum Poloniae coetus, która porządkowała strukturę Kościoła katolickiego w Polsce po II wojnie światowej (znosząc „tymczasową administrację kościelną” na ziemiach zachodnich i północnych)^[1].
Papież nawiązał także poprawne stosunki z ZSRR i jego przywódcą Nikitą Chruszczowem^[5]. W konsekwencji Paweł spotkał się w 1966 roku z ministrem spraw zagranicznych Andriejem Gromyką, a rok później z przewodniczącym Prezydium Rady Najwyższej ZSRR Nikołajem Podgornym^[5]. Trzy lata później odbyło się jeszcze jedno spotkanie z Gromyką, dzięki czemu zmieniła się polityka Kościoła wobec państw bloku wschodniego[5